ارزیابی پایداری بافت تاریخی مبتنی بر رویکرد شهر هوشمند (مورد مطالعه: محلۀ سنبلستان)
دوره 7، شماره 28، پاییز 1402، صفحه 53-72
https://doi.org/10.22034/jspr.2024.2027363.1063
بهاره تدین، زهرا صفری، فهیمه منصوری
چکیده رشد جمعیت در مناطق شهری، بهخصوص در مناطق با ساختار ارگانیک، به مشکلاتی مانند ترافیک ناشی از معابر کمعرض و دشواریهای مرتبط با مداخله در ساختارهای آن منجر شده است. بسیاری از این مشکلات، از طریق برنامهریزی در سطح محلهها حل میشوند. یکی از رویکردهای مطرحشده در چند دهۀ اخیر برای حل مشکلات شهری، رویکرد شهر هوشمند است که بر نظام شهری تأثیر میگذارد؛ بنابراین هدف از پژوهش حاضر ارزیابی پایداری بافت تاریخی مبتنی بر رویکرد شهر هوشمند است. از نظر روششناسی بر اساس ماهیت هدف از نوع کاربردی و براساس ماهیت روش از نوع توصیفی- موردی و تحلیل-تجویزی است. در گردآوری اطلاعات از روش کتابخانهای، اسنادی و میدانی و پرسشنامه استفاده کردهایم. برای تحلیل دادهها از تحلیل عامل تأییدی در نرمافزار SPSS و ماتریس برنامهریزی استراتژیک کمی QSPM استفاده کردیم. نتایج پژوهش نیز نشان میدهد که سرانجام بعد از تحلیل و بحث در مورد ویژگیها، محلۀ سنبلستان پتانسیلها و زیرساخت لازم برای تبدیل شدن به محلهای منطبق بر شاخصهای شهر هوشمند را نسبتاً داراست که برای تقویت آن از تزریق فعالیتها و خدمات هوشمند در فضا باید بهره گرفت.احیا و بهرهوری اقتصادی و ارتقای کسبوکار هوشمند از طریق تشویق به کارآفرینی و توسعۀ استارتاپها و همچنین گسترش مشاغل آنلاین محلهای مرتبط با خدمات مورد نیاز ساکنان، توسعۀ طرح دوچرخۀ هوشمند و ارائۀ امکانات برتر به مسیرهای دوچرخه و ... اشاره کرد.
برنامهریزی توسعه سکونتگاههای حاشیه ای کلانشهرها با رویکرد استراتژی توسعه شهری (CDS) منطقه مطالعاتی: (محله امیر عرب اصفهان)
دوره 6، شماره 22، بهار 1401، صفحه 73-89
https://doi.org/10.22034/jspr.2022.702167
کیوان رفیعی، احمد نجفی، بهاره تدین
چکیده حاشیه نشینی پیامد رشد سریع شهرنشینی در جامعه مدرن و مشکل بزرگی است که کلانشهرها به ویژه در کشورهای درحال توسعه با آن روبرو هستند. جایی که سیاست فعلی دولت برای ریشه کنی حاشیه نشینی مغایر با یکی از حقوق اولیه انسانی مهاجران است. ادغام تدریجی اینگونه مناطق در شهرها انسانی ترین و واقع بینانه ترین روش در راستای بهتر کردن فضای زندگی این مناطق است. این نوع سکونتگاه در شهر اصفهان به سرعت در حال رشد است. ناحیه امیرعرب سکونتگاهی غیررسمی و حاشیه ای شهر اصفهان است. این مطالعه به شاخص های کالبدی، اقتصادی، اجتماعی، جمعیتی، زیست محیطی و زیرساخت شهری به عنوان معیارهای کلیدی برای تحلیل و ارزیابی سکونتگاههای غیررسمی در منطقه امیرعرب می پردازد. اصلی ترین هدف این پژوهش، برنامه ریزی سکونتگاههای حاشیه ای و غیررسمی برای ناحیه امیر عرب است که بر اساس رویکرد راهبرد توسعه شهری (CDS) تهیه و تدوین خواهد شد. این مطالعه از روش تحلیل توصیفی-تحلیلی استفاده کرده و داده های موردنیاز از منابع کتابخانه ای و پیمایش میدانی به دست آمده است. از روش نمونه گیری تصادفی برای شناسایی نقاط ضعف و قوت، فرصت ها و تهدیدهای روش SWOT بهره گرفته شده و درنهایت به ارائه راهبردهای مناسب برای برنامه ریزی این نوع سکونتگاه انجامیده است. برای تائید فرضیه ها و روایی آنها از آزمون کای خیدو استفاده شده است.
