تاثیر نابرابری اقتصادی بر برنامه ریزی کاربری زمین
دوره 5، شماره 19، تابستان 1400، صفحه 19-38
شقایق نصیری
چکیده به دنبال رشد سریع و گسترش روزافزون شهرها در چند دهه اخیر مسئله کاربری زمینهای شهری توجه برنامهریزان شهری را جلب نموده است و موضوع روز پژوهشهای متعدد قرار گرفته است که حاصل آنها از تغییرات قابلتوجهی در زمینه کاربری زمین حکایت میکند، همچنین بدون برنامهریزی کاربری زمین، نمیتوان به الگوی بهینه زیست در شهرها دستیافت. امروزه، برنامهریزی کاربری زمینشهری، به چگونگی استفاده و توزیع و حفاظت اراضی، ساماندهی مکانی و فضایی فعالیتها و عملکردها، بر اساس خواست و نیازهای جامعه شهری میپردازد و انواع استفاده از زمین را مشخص مینماید. گسترش فضایی شهرها و ادغام روستاها و اراضی پیرامونی آنها، یکی از پیامدهای مهم شهرنشینی شتابان است که در مادرشهرهای منطقهای نمود چشمگیری داشته است. توزیع فضایی عادلانه امکانات و منابع بین مناطق شهری بهعنوان یکی از مهمترین ارکان زندگی مطلوب شهری، از الزامات برپایی جامعهای پویا، منسجم و مترقی است، اما نابرابری اقتصادی و فقر در جامعه باعث شکلگیری سکونتگاههای غیررسمی و تغییر کاربری اراضی زمین بهخصوص زمینهای کشاورزی اطراف شهرها شده است. در این پژوهش به مرور برخی از این پژوهشها پرداختهایم.