تحلیل نقش مؤلفه های منظرشهری بر کیفیت محیط زیست شهری و رفتار زیست محیطی شهروندان (مطالعه موردی: مناطق ده گانۀ کرج)
دوره 6، شماره 24، پاییز 1401، صفحه 117-131
https://doi.org/10.22034/jspr.2025.1982729.1027
مینا حیدری تمرآبادی، تاج الدین کرمی
چکیده شهرها به عنوان محل زندگی زمانی بیشترین مطلوبیت را بر کیفیت زندگی ساکنان خود ایجاد میکند که خواسته های وی را برآورده سازد. این خواسته ها در قالب تحقق ارزش هایی چون زیبایی منظر، آرامش، تنوع و.... معنا پیدا می کند. چنانچه هر یک از این ارزش ها در محیط زندگی یک فرد فاقد مطلوبیت باشد بر ادراک و احساس وی از مکان و در نتیجه بر سطح رضایتمندی از محیط زندگی تأثیرگذار خواهد بود. پژوهش حاضر به تحلیل نقش مؤلفههای منظر شهری بر کیفیت محیط زیست شهری و رفتار زیست محیطی شهروندان شهر کرج در قالب شاخص های هویت و حس تعلق به مکان و تعادل و کیفیت بصری پرداخته است، به نوعی به بررسی رابطۀ واکنش های رفتاری انسان در ارتباط با مناظر شهری پس از درگیر شدن حواس انسان در محیط پرداخته است. داده های مورد نیاز از طریق مطالعات کتابخانه ای، بازدید میدانی و تکمیل چک لیست گردآوری شده و تحلیل داده ها با استفاده از روش همبستگی پیرسون، آزمون T تک نمونه ای و تحلیل رگرسیون انجام گرفته است. در تحلیل رگرسیون شاخص های سه گانه، شاخص منظر شهری به عنوان متغییر وابسته و سایر شاخص ها به عنوان متغییر مستقل در نظر گرفته شد. بر اساس نتایج شاخص های تعادل و کیفیت بصری و تعلق به مکان به ترتیب با ضرایب تأثیر 453 / 0 و 192 / 0 بیشترین تأثیر را تعادل و کیفیت بصری بر منظر شهری داشت. در این میان با توجه به ضریب تأثیر بالای شاخص تعادل و کیفیت بصری بر منظر شهری و اینکه مولفۀ های مربوط به شاخص تعادل و کیفیت بصری عمدتاً ویژگی های زیبایی شناسانۀ منظر شهر و محله است، می تواند نقش قابل توجهی در ارتقای منظر شهری کرج داشته باشد. در واقع، محیط های شهری که کیفیت مطلوبی از نظر شاخص های ذکر شده را دارا باشند، علاقهمندی مردم به حضور در فضای شهری، حس تعلق در محل سکونت و کار خود و اقدام به رفتارهای زیستمحیطی بیشتر خواهد بود.
اثرات تغییر کاربری اراضی بر برنامهریزی کاربری زمین
دوره 5، شماره 19، تابستان 1400، صفحه 5-18
صبا خلجی
چکیده نرخ سریع توسعه شهرها باعث ایجاد تغییراتی گسترده در الگوی کاربری اراضی پیرامون شهرها شده است و این اثرات ناشی از توسعه شهر و شهرنشینی در کشورهای درحالتوسعه و توسعهیافته قابلمشاهده میباشد. درایران بهعنوان یک کشور درحالتوسعه نرخ رشد بسیارزیاد بوده و به دنبال آن تغییرات گستردهای درزمینه تغییرات اراضی رخداده است.شناخت روند تغییرات کاربری زمین و عوامل مؤثر برآن میتواندبه شناسایی مشکلات و فهم هر چهبهتر مسائل شهری کمک کند و بهعنوان ابزاری در اختیار مدیران و برنامهریزان شهری برای پیشبینی روندآتی رشد و توسعه شهرها قرارگیردو مدیریتی کارا بــرای شــهرها به دنبال داشته باشد. یکی از چالشبرانگیزترین مسائل ایران درسالهای اخیر تغییرکاربری زمین شهری است که اگر این تغییرات بهصورت کنترل نشده انجام پذیرد اثرات جبرانناپذیری رابه دنبال خواهدداشت. با توجه به گسترش این تغییرات طراحی و برنامهریزی شهری با استفاده از آزمون و خطا و بررسیها انجامشده همواره باید در پی تطبیق خود با شرایط فعلی و آتی باشند و نیازمند تجدید نظرات در استاندارهای پیشین هستند. به همین علت امروزه بحث برنامهریزی انعطافپذیر مطرحشده و موردتوجه قرارگرفته است تا بتواند آثار مطلوبتری نسبت به گذشته را در پی داشته باشد. بیشترین تغییرکاربری صورت گرفته در اراضی شهرها، مرتبط با تبدیل کاربری زمینهای کشاورزی به کاربریهای شهری است که موجب ناپایداری بیشتر شهرها میشود ،این امر ناشی از ارزشافزوده تغییرکاربری در فضاهای شهری میباشد. شهرداریها با در دست داشتن ابزارهای کنترل نقش بسیار مؤثری در حفاظت از اراضی طبیعی موجود دارندو با استفاده از ابزارهای کنترلگرایانه خود میتوانند جلوی تغییرات کاربریهای زمینهای طبیعی به دیگرکاربریها را بگیرند.
تاثیر نابرابری اقتصادی بر برنامه ریزی کاربری زمین
دوره 5، شماره 19، تابستان 1400، صفحه 19-38
شقایق نصیری
چکیده به دنبال رشد سریع و گسترش روزافزون شهرها در چند دهه اخیر مسئله کاربری زمینهای شهری توجه برنامهریزان شهری را جلب نموده است و موضوع روز پژوهشهای متعدد قرار گرفته است که حاصل آنها از تغییرات قابلتوجهی در زمینه کاربری زمین حکایت میکند، همچنین بدون برنامهریزی کاربری زمین، نمیتوان به الگوی بهینه زیست در شهرها دستیافت. امروزه، برنامهریزی کاربری زمینشهری، به چگونگی استفاده و توزیع و حفاظت اراضی، ساماندهی مکانی و فضایی فعالیتها و عملکردها، بر اساس خواست و نیازهای جامعه شهری میپردازد و انواع استفاده از زمین را مشخص مینماید. گسترش فضایی شهرها و ادغام روستاها و اراضی پیرامونی آنها، یکی از پیامدهای مهم شهرنشینی شتابان است که در مادرشهرهای منطقهای نمود چشمگیری داشته است. توزیع فضایی عادلانه امکانات و منابع بین مناطق شهری بهعنوان یکی از مهمترین ارکان زندگی مطلوب شهری، از الزامات برپایی جامعهای پویا، منسجم و مترقی است، اما نابرابری اقتصادی و فقر در جامعه باعث شکلگیری سکونتگاههای غیررسمی و تغییر کاربری اراضی زمین بهخصوص زمینهای کشاورزی اطراف شهرها شده است. در این پژوهش به مرور برخی از این پژوهشها پرداختهایم.
